چنین گفت رستم به اسفندیار که خواهم ز تو ماهی خاویار

تو کز محنت دیگران بی غمی به جون ننت کمتر از شلغمی

به دست آهن تفته کردن خمیر ز نزدم برو می دهی بوی سیر

کبوتر با کبوتر باز با باز گرفت مادرزن بیچاره را گاز

نیش عقرب نه از ره کین است بلکه مادرزنش در راه چین است

یکی از بزرگان اهل خرد برای خرش ساندویچ می خرد

آب زنید خاک را چون که نگار می رسد تعطیل کنید کار را وقت نهار می رسد

شنیدم که دارای فرخ تبار دو تا گورخر خورد وقت ناهار

عشق بازی چیست ، سر در پای جانان باختن جنس قلابی به مردم روز و شب انداختن

دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند جای شام و سحری یک کاسه آبم دادند

میازار موری که دانه کش است که مادرزنش در تگزاس هفتیرکش است

باز باران قطره قطره می چکد از سقف خانه

سقف ما سوراخ دارد اوخ دارد ، آب دارد

کله بزغاله ما شاخ دارد در عوض همسایه دست یمینی کاخ دارد

شعر خود را پس پری شب برده بودم پیش عمه

عمه ام شعر مرا خواند بر ملاج بنده کوباند

بعد مثل مرغ جنگی گفت غران چون پلنگی

یخ کنی یخچال فرنگی

اگر داری تو عقل و دانش و هوش برای همسرت کادو ببر موش

با بدان بد باش و با نیکان نکو فصل گرما یخ بخور سرما لبو

به رستم چنین گفت گودرز پیر که نانوا به من داد نان خمیر

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید دیپلم خود بدهید آب هویج نوش کنید

یکی روبهی دید بی دست و پای پس از صرف مرغش کمی خورد چای

مکن غیبت مده بیهوده دشنام زنت آخر تو را اندازد از بام

کبوتر با کبوتر باز با باز خورم امشب چلو با یک عدد غاز

یکی از بزرگان اهل تمیز سوار بر خرش شد به بالای میز

چنین گفت رستم به اسفندیار که من گشنمه نون سنگک بیار

الا ای طوطی گویای اسرار به پای بینوایان نیست شلوار

تو کز محنت دیگران بی غمی چرا لنگه کفش بر سرم می زنی

یکی روبهی دید بی دست و پای تعجب نمود و پریدش ز جای

که ای کلمن ، ای روبه پا ندار تو را دست و پا بوده روزی چهار

کجا کرده ای دست و پاهای خویش فروختی نمودیش خرج حشیش

چنین گفت روبه به درویش پیر شکم چون نداری تو ، خرده مگیر

بها کرده ام دست و پا بهر نان مرا کلیه مانده از من ستان

یکی کلیه پنداری آب زلال چرا که هنوزش نبردم موال

الا کنکور!!!

الا کنکور !  مرگت زودتر باد 

که از تو چشم و جانم گشته نا شاد 

ربودی خواب را هر شب ز چشمم      

ز تو خشکد به هر لب ، خنده شاد      

نباشد خاطرم فارغ ز یادت 

خدایا کی شود تا گردم آزاد 

همانانی که کنکور آفریدند   

خدایا شامشان گردان تو سالاد! 

رسد هر دم به این گوش این بانگ جان سوز

که کنکورم رسید، ای داد و بی داد

الا ای کنکوریان رنج دیده

یکی کنکوری چنین فریاد سر داد

الهی، خود ستان حقم ز کنکور

دگر کافی است دیدم هر چه داد و بی داد